maandag 26 oktober 2015

Bruin: laat het los!

Schreef ik eerder nog over het prachtige herfstrood van de wingerd in onze tuin, nu zijn de blaadjes allemaal alweer aan het vallen en herfstrood, -oranje en -geel veranderen langzaam in bruin. Voor mij staat bruin staat voor: laat het los! (je weet wel, van: 'laat het los, laat het gááán!', de hit uit de film 'Frozen').


Nog even en dan zijn de bomen en de grond weer helemaal kaal, maar nu ziet de grond vooral bruin van de afgevallen bladeren. Sommige mensen uit mijn straat gaan direct fluks in de benen om de bladeren aan te vegen, maar ik hou er juist van om de bladeren te zien vliegen door de lucht. Ik hou ook nog steeds van kastanjes rapen elk jaar. Vroeger hadden wij een kastanjeboom voor het huis waarvan wij dan altijd als eerste alle kastanjes konden oprapen.

Mijn vorige blogpost ging over 'oogsten' en ik vertelde daarin dat ik nu kan oogsten wat ik de laatste 3 jaar heb gezaaid. Als je iets oogst moet je echter meestal ook iets loslaten. Afgelopen week heb ik erover nagedacht wat ik loslaat terwijl ik de prachtige wingerd kaal zag worden. Datgene wat ik wil loslaten komt misschien als een verrassing, maar wat ik wil laten gaan is: bevestiging van buitenaf.

Wij mensen zijn nog steeds ingesteld op het 'stamgevoel', dus bevestiging van onze medemens blijft altijd erg belangrijk voor ons. Ik ben daarop geen uitzondering. Het is alleen zo dat ik in mijn leven altijd diegene was die 'anders' en eigenzinnig was. Mensen vonden dat altijd maar lastig en wilden graag dat ik 'normaal' deed en me voegde bij de massa, maar hoezeer ik ook mijn best deed, ik bleef altijd die 'rare', zelfs als ik dacht dat ik de dingen net deed als de anderen. 

Om ervoor te kunnen zorgen dat ik kon doen alsof ik erbij hoorde, heb ik een zeer scherpe observatie eigenschap kunnen ontwikkelen. Ik ben me er altijd van bewust hoe dingen echt in elkaar steken en kan precies datgene eruit pikken wat anderen misschien niet opvalt, maar mij wel. Omdat anderen echter niet diezelfde dingen opviel en ik dus geen bevestiging kreeg, durfde ik lange tijd niet op mijn eigen waarneming te vertrouwen, vooral als het ging om dingen die je niet vast kunt pakken of met je ogen kunt zien.


Mijn eigenschap om zowel tastbare als ongrijpbare schoonheid te kunnen waarnemen en dat weer te geven in mijn eigen creaties - die ook zowel tastbaar als ongrijpbaar kunnen zijn! - leek vaak datgene te zijn wat mensen niet begrepen en dus afwezen. Want dat is wat mensen doen: ik begrijp die ander niet dus ik wijs haar af. De afwijzing was soms zo pijnlijk, dat ik de zin van het leven helemaal niet meer kon inzien. 

En laat dat nou net het wonderlijke zijn: wat het leven voor mij toch altijd weer de moeite waard maakt is de schoonheid te ontdekken in de kleinste dingen. Ik herinner me een moment tijdens mijn zwartste, meest kleurloze periode waarin ik me verschikkelijk voelde en door een straat liep waar een boom in bloesem stond. De zon scheen en een deel van de bloesems lag al op straat, terwijl de wind erdoorheen speelde. Ik kan me dit moment net zo helder voor de geest halen als het zwarte moment ervoor toen ik even helemaal niet meer kon bedenken waarom ik ook alweer in leven was.

Als je je zo zwart voelt, hoe kan zo'n klein momentje van kleurige bloesems nou genoeg zijn? Toch was het genoeg en heb ik jarenlang geleefd van momentje naar momentje waarin ik zo'n kleine ervaring van schoonheid kon meemaken. Het leek ook wel alsof zulke kleine momentjes makkelijker te ervaren waren dan de grotere dingen, zoals een diploma halen of een baan krijgen die ik graag wilde. Bij die 'grotere' dingen horen namelijk altijd weer verwachtingen, vooral van anderen, of in ieder geval is dat hoe ik het ervoer. Een perfect gezet kopje thee of een paar kastanjes die wachten om opgepakt te worden verwachten niets anders van je dan dat je ze echt waarneemt. Meer hoef je niet te doen en laat dat nou vooral zijn wat ik nodig had, overvraagd als ik me altijd voelde. 



Wat een perfect gezet kopje thee of een paar kastanjes ook niet geven is bevestiging. Toch geven ze je een goed gevoel. Net als het zien van een bloesemende boom waar de zon op schijnt en de wind doorheen waait. Het is er en het is mooi, maar ze vragen niet om jouw bevestiging en geven die zelf ook niet. Echte schoonheid is zowel tastbaar als ongrijpbaar. Ze vraagt niet van je om de nieuwste antirimpelcrème te gebruiken, nieuwe borsten 'te nemen' of te doen alsof je iets heel erg leuk vindt terwijl je er de lol totaal niet van inziet. Echte authentieke schoonheid is er en is genoeg in zichzelf. 

Op mijn blog bied ik jou aan hoe ik de wereld zie. Ik probeer kleine, kleurrijke momentjes van schoonheid te vangen in foto's, sieraden en andere mooie dingen. Jij mag besluiten of je ervan wilt genieten of het wilt afwijzen. Dat blijft jouw keuze, zoals het mijn keuze blijft om schoonheid te ontdekken in de kleinste dingen die anderen over het hoofd zien. 

Hoe zie jij de wereld en wat bied jij ons - jouw stam - aan? Wat is zo sterk in jou dat het er is en altijd zal blijven of je er nu bevestiging voor krijgt of niet? Laat het me weten hieronder... of niet natuurlijk ;).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen